Ազգային տաղավարի ցուցադրության մուտքը նշանավորվում է Նինա Խեմչյանի «Յոթ մահացու մեղքեր» աշխատանքով՝ 50 մետր
երկարությամբ ամբողջական թղթե մոնումենտալ ստեղծագործություն՝ մարդկության մեղքերի արդի պատկերագրությամբ մի կոթողային գլանակ։ Այն բաժանված է յոթ մասերի, որոնցից յուրաքանչյուրը անդրադառնում է մեղքերից մեկին. բղջախոհություն, որկրամոլություն, ծուլություն, ագահություն, բարկություն, հպարտություն, նախանձ։ Աշխատելով սև թանաքով սպիտակ թղթի մակերեսին՝ արվեստագետը ոչ միայն կտրուկ, գրաֆիկական որակներ է հաղորդում ստեղծագործությանը, այլև փոխանցում է մեղքերի ակունքում եղած բարոյականի ու անբարոյականի բևեռային տարբերության հղացքը։ Յուրաքանչյուր դրվագ խորհրդանշական է, միևնույն ժամանակ գրաֆիկական և գրոտեսկային, որ ոչ միայն գերում է, այլև մտորելու տեղիք է տալիս։

Տաղավարի առաջին սրահը այցելուի յուրահատուկ ճամփորդության սկիզբն ու, միաժամակ, վերջն է. մեղքերի զարտուղի ճանապարհով է սկսվում և ավարտվում «Արձագանք» ցուցադրությունը։ Այն ամենամոտն է մարդուն, ամենաերկրայինը, ամենաընկալելին՝ թե՛ գաղափարական, թե՛ վիզուալ լեզվի տեսանկյունից։ 50 մետրանոց թղթի յուրաքանչյուր 7 մետրը հարուստ է մարդկային հիմնավոր արատների «նկարազարդումներով», որտեղ պատկերները վերածվում են պատումների՝ բառացի վիզուալ տեքստերի՝ հակադրվելով Ազգային տաղավարի անմիջապես հաջորդող հատվածին՝ ոչ միայն արվեստային տեխնիայի տեսանկյունից (թուղթ ու կավ), այլև՝ գաղափարական, երբ տեքստերն են վերածվում պատկերների։ «7 մահացու մեղքեր»-ը նաև առավել անսպասելի ու շատ ավելի միստիկ են դարձնում ցուցադրության շարունակությունն ու վերջակետը՝ կառուցված Մաշտոցյան ապաշխարության շարականների ու հավերժության գաղափարի առանցքի շուրջ։

Հայաստանի ազգային տաղավարի կենտրոնական ինստալյացիան բաղկացած է օդում, կարծես անկշռության մեջ կախված տասնմեկ
կապույտ կերամիկական գնդերից՝ կավե քանդակներից։ Այս աշխատանքներից յուրաքանչյուրի վրա ոսկե տառերով պատկերագրված է հայոց պատմության ու մշակույթի առանցքային ֆիգուր Մեսրոպ Մաշտոցի ապաշխարության տասնմեկ շարականներից յուրաքանչյուրը։

Նինա Խեմչյանը երկար տարիներ ուսումնասիրել է Մաշտոցի ժառանգությունը։ Նրա շարականների կատարումը Հասմիկ Բաղդասարյան-Դոլուխանյանի կողմից Նինայի արվեստային տեսլականին նոր խթան տվեց։ Այդպես ծնվեց «Արձագանք» նախագիծը, որը դարձավ նաև Հայաստանի ազգային տաղավարի խորագիրը. հայկական ինքնության կարևոր շերտի նուրբ և արդի մեկնաբանություն, որ հայ մշակույթի սահմաններից անդին է։ 

Ինստալյացիայի անբաժան մաս է կազմում Հասմիկի կողմից Մաշտոցի ստեղծած հոգևոր երգերի ակապելլա կատարումը. շոշափելի քանդակի և անշոշափելի ձայնի արվեստային միահյուսում, որ ներկայացնում է միջնադարյան երաժշտությունը արդիական կերպով։ Բառերը, հատկապես այդ բառերը կազմող տառերը, որ վերածվում են շարականների, դառնում են այս աշխատանքների հիմքը։ Բառերը վերածվում են վիզուալ կոդերի՝ վերհանելով մի մեդիտատիվ տարածք. խոսքը հայերեն է, գաղափարը՝ տիեզերական։ Մաշտոցի ժառանգությունը համամարդկային առանցքային գաղափարների ու արժեքների շուրջ է, որ դիպչում է յուրաքանչյուրին։

Երկու նախագծերը՝ «Արձագանքն» ու «Յոթ մահացու մեղքերը» լրացնում և հարստացնում են միմյանց՝ միահյուսելով մարդկային մեղսավորության ու ապաշխարանքի թեմաները, որ այդքան կարևոր և կենսական են հատկապես այսօր։ Մի դեպքում մեղքերը պատկերներով լի վիզուալ տեքստեր են, իսկ մյուսում՝ Մաշտոցի խոսքը վերածվում է պատկերների՝ գնդերի վրա։ Այս ձևաչափը կառուցում է խորքային պատում, որտեղ վիզուալ կոդերն ու տեքստային էլեմենտները առավել արժևորում են միմյանց իմաստները։ Ամբողջ ցուցադրությունը վերածվում է ինտերսեմիոտիկ հայեցակարգի, որտեղ պատկերները թարգմանվում են որպես տեքստ, և հակառակը։ Միևնույն ժամանակ, Հայկական տաղավարը դիտողին չի թողնում միայն մեղքի և ապաշխարանքի տիրույթում. յուրաքանչյուր ոք անցնում է երկրային մեղքերի ոլորաններով, ապա՝ հայտնվում միջնադարյան հոգևոր պոետիկ երաժշտությունից արձագանքող ինքնաճանաչողության և ապաշխարության երկնային տարածքում: Այս ուղին իր բարձրակետին է հասնում տիեզերական էության հետ խորը կապի ընկալումով՝ ցուցադրության անսպասելի վերջնակետում։

Ցուցադրությունը կարծես երկրի և երկնքի միջև հոգևոր եռագրության արտացոլանք լինի՝ միավորելով յուրաքանչյուրի «ես»-ը, տիեզերքը և էությունը, ուղղորդելով դեպի անհասի խորքային ընկալում։ Ոսկե գունդը դառնում է մաքրության, լույսի և հավերժության խորհրդանիշ՝ ԿԱՏԱՐԵԼՈՒԹՅՈՒՆ։